« محب طبرى » گويد : « حافظ دمشقى » هم اين حديث را روايت كرده است و سپس گفته كه اين حديث را حضرت على بن موسى الرضا عليهما السّلام در مسند شريفش چنين نقل فرموده است كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : خداى تعالى دخترم ، فاطمه ، و فرزندانش و محبّان و شيعيانش را از آتش دوزخ در امان داشته است و براى همين است كه او را فاطمه ناميده‌اند . [ كنزالعمال 6 / 219 ] چنين نقل كرده است : فاطمه را ، فاطمه گفته‌اند ، زيرا خداى تعالى او و دوستانش را از آتش دوزخ در امان مىدارد . « ديلمى » اين حديث را از « ابو هريره » از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نقل كرده است . « ابن اثير » در « النهاية » در ضمن مادهء « بتل » مىنويسد : به اين دليل فاطمه را ، بتول گفته‌اند كه از زنهاى روزگارش ، در فضيلت و دين و شرف خانوادگى ، جزو آنها به شمار نمىآمد و از نظر صفات برتر بود . ديگرى گفته است : به اين دليل آن حضرت را بتول ناميده‌اند كه از دنيا و جلوه‌هاى فريبندهء آن چشم پوشيده و از محبت دنيا گسسته و به خداى تعالى پيوسته بود . « عبيدهء هروى » در « الغريبين » روايت مىكند كه فاطمه عليها السّلام را به اين دليل بتول گفته‌اند كه براى او نظير و همتائى يافت نمىشد . [ اسد الغابه ابن اثير 5 / 520 ] « ابن اثير » در شرح حال حضرت فاطمه عليها السّلام دختر پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله ، مىنويسد : كنيهء فاطمه‌عليها السّلام ، امّ ابيها است ( يعنى مادر پدرش ) . [ استيعاب ابن عبدالبر 2 / 752 ] از حضرت جعفر بن محمد عليهما السّلام روايت كرده است : كنيهء حضرت فاطمه عليها السّلام دختر رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله ، امّ ابيها است .